ทำไมมันดูตรงกันข้ามกันจัง*

เธอนิ่ง... ในขณะที่ฉันร้อนรน

เธอเฉย... ในขณะที่ฉันพะวักพะวน

เธอทนได้... ในขณะที่ฉันทน ไ ม่ ไ ด้

เธอไม่ได้คิดอะไร... ในขณะนี้ฉัน 'นั่งประสาท' อยู่คนเดียว***

 

 

 

,, แปลกดีนะ... ว่าไหม?*

 

 

ฉันควรจะทำยังไงดี...?

 

 

เฮ้อออออ

 แกไปพบไปเจอสังคมใหม่ๆแล้ว

 แกได้ไปเที่ยวกับคนๆนั้นได้บ่อยขึ้นแล้ว

สมใจแกแล้วนี่หว่า

 

ฉันก็เหงา

ฉันก็เซ็ง

ฉันก็ต้องการเพื่อน

แกไม่เคยเข้าใจฉันเลยว่ะ

 

...สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้ชาย

ทำไมทุกอย่างมันแย่ลงเรื่อยๆ

ตอนนี้เธอก็แทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว

มีเรื่องนั้นเรื่องนี้คอยรุมเร้าเธอไม่ขาดสาย

จากที่เครียดเรื่องความรักที่มีเป็นทุนอยู่แล้ว ยิ่งเครียดเพิ่มมากขึ้นเข้าไปใหญ่

 

ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะไปก้าวก่ายใดๆทั้งสิ้น

ถึงมีจะอยากรู้ที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมดก็ตามที

แต่ถ้าฉันมัวแต่จะเซ้าซี้ถามบ้าบออะไรไม่เข้าท่า

เธอ...จะเจ็บมากไปกว่านี้

 

ทุกๆคนเป็นห่วงเธอ

ห่วงเธอมากถึงมากที่สุด

เธอเศร้า ทุกคนเศร้า

เธอร้องไห้เสียใจ ทุกคนก็แทบจะปฏิบัติตามเธอทั้งหมด

ทุกอย่างมันไม่ค่อยจะเข้ารูปเข้ารอยสักเท่าไหร่

หัวใจของเธอก็บอบช้ำมากพอแล้ว

แต่เธอก็ยังจะซ้ำเติมตัวเอง

เลือกที่จะทำร้ายตัวเองให้มันเจ็บหนักกว่าเก่า

มันรอยแผลมันลึกลงไปอีก

เธอจะทำไปทำไม...

ถึงเธอจะบอกว่าตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีผล

ความรู้สึกเธอล่ะ สิ่งเหล่านั้นมันต้องไปกระทบกระทั่งอยู่แล้ว

เธอเจ็บ... ฉันเจ็บกว่า

เธอเศร้า... ฉันเศร้ากว่า

 

ฉันได้แต่มองอยู่ห่างๆ

เป็นเพื่อนที่ได้แต่นั่งอยู่เฉยๆรอข่าวคราวแค่นั้น

ฉันทำอะไรไม่ได้เลย

ไม่มีค่า...อะไรเลย*

 

บอกทีสิ จะให้ฉันช่วยยังไงคนดี...